و یـــــــــــــــــــــــــــــران

viran — Wed, 14 Jan 2009 09:18:21 GMT

دایره ی کج ِ خیسی که کنارم نشسته است حاصل ِخودم است

د قایقی پیش به وجودش اوردم

همین بالا روی خر پشته ایی که بالاست ولی نه خیلی

از ناودون باید ریزش می کرد

ولی همین جا مسطح و گرد نشسته است افتابی نیست تبخیرش کند

خلق اش کردم به راحتی همه ی خلائقی که خلق می شوند

با لذت ِ جانکاهش و درد خلق اش که می ماند گاه می رود

***

هنگامی که من عنصر ِ حاضر اماده را در کارم کشف نمودم اعتقادم بر این بود که زیبایی را باید طرد کنم

در نئو -دادا همین عنصر حاضر اماده به کار گرفته می شود. لیکن تلاش بر این است که به نحوی (زیبایی)در ان تحصیل شود. من جا بطری و کاسه توالت را جلوی انها انداختم و اکنون انها جنبه های زیبا یی شناسانه این دورا تحسین می کنند !..و

مارسل دوشان در نامه ایی خطاب به هانس ریختر ***

فکر کن که به مقایسه نشسته باشم!

viran — Wed, 14 Jan 2009 09:17:23 GMT

خواب بودم پاشدم ساعت زنگ زد که پا شدم.عقربه هاشو کندم گذاشتم تو جیبم که باهاشون چنگال درست کنم .برم کله پاچه ایی با چنگال جدیدم یه چشم گوسفندی بخورم سییر..

یه چمدون گنده دارم توش هیچی نیس یه ساعته .یه ساعته که هشت تا عقربه داره یعنی خیلی زیاد چون هشت بزرگترین عدده دنیاس.

این جاده هرو مبینی؟

اره همین.

اره خب جاده که نه کوچمونه

تیر چراغ برق ام داره از اون تیر قدیمیا . پای هر تیرشم کلی فیلتر بهمنه .از این زردا اره

می خام این جاده هرو بگیرم برم تا تهش.با همون چمدون گنده هه دستامم می کنم تو جیبم راه میفتم این تهش میرسه به اخر دنیا

بعد تو اول باید بری ته دنیا که من می خوام راه بیفتم بیام پیشت

خب تو الان برو

رفتی؟

مرسی

بعد من راه میفتم با همون چمدون گنده هم که توش یه ساعته که هشت تا عقربه داره میام که بیام پیش تو .

سه ساعت که مونده که برسم اخر دنیا دیگه نمیام می رم می شینم زیر یه پل قدیمی همونجا میشینم که می شینم هیچی هم نمیشه

خب من الان را میفتم تو بشینی همونجاها

یا ببین میخوای ولش کن یادم نبود این ته کوچه ی ما بن بسته

viran — Wed, 14 Jan 2009 08:22:18 GMT

به جای جمله ثقیل «ببینم چیکار می تونم بکنم» بگویید

«نمی تونم»

viran — Wed, 14 Jan 2009 08:21:18 GMT

تعداد چیزایی که آدمو آزار می دن دست آدم نیست،

ولی میزان آزاری که چیزا می دن دستشه.

viran — Wed, 14 Jan 2009 08:17:18 GMT

خداحافظی نمی‌کنم

چشم‌هایم نمی‌توانند ببینند

اندوهی را که نگاهت آبستن است

می‌دانم دل‌هایمان تابش را ندارند

چیزی نمی‌گویم

تنها خاطراتمان را روی دست‌هایت حک می‌کنم

و لبخندم را میان انگشت‌هایت می‌گذارم

دلتنگ اگر شدی

مشتت را باز کن

viran — Wed, 14 Jan 2009 08:12:18 GMT

رام که می‌شود فاصله در دستان‌ات
نرم که می‌شوی
آرام که می‌گيری

انگار

کره‌ی مذاب می‌شوم
نرمانرم
آغشته‌ی آغوش‌ات می‌شوم
آرام می‌گيرم
رام می‌مانم

viran — Wed, 14 Jan 2009 08:11:18 GMT

میدانی عزیزم عشق هم روزی تمام می شود، می میرد، یه وقتی میرسد که حس می کنی خالی هستی، گویا هیچ اتفاق نیافتاده است، حس می کنی همه چیز برایت تمام شده است، صفر شده است، هیچ شده است، ناگهان احساس می کنی دلت برای هیچ چیزی تنگ نشده است، نه آدمی، نه مکانی، نه حرفی و نه بوسه ی، باورکن اسمش را نمی شود گذاشت بی وجدانی، ناگهان به مرزی میرسی که فکر میکنی هیچ چیز نبوده است، اصلا گویا در آن لحظات زمان ثبت نشده است برایت، و واقعا حس میکنی همه چیز برایت تمام شده است و انگار تاریخ مصرف آن عشق هم به پایان رسیده باشد و تو خالی هستی، خالی از همه چیز همه کس...

viran — Wed, 14 Jan 2009 08:09:18 GMT

من می گویم هر آدمی کلمات خاص خودش را دارد، هر آدمی واژه های خودش را دارد، فقط باید کمی دقیق شد در حرفهای آدمها، هر کسی آهنگ خودش را دارد، تُن صدایش با واژه هایی که بکار میبرد خاص همان آدم هست، فقط باید هوشیار بود اگر هزار سال هم بگذرد در ذهن می ماند و فقط کافیست کمی به حافظه ات رجوع کنی یادت می آید که این لحن صدا و این آهنگ و این واژه ها مال کیست، حالا اینکه اگر رابطه ی خاصی هم داشته باشی با کسی که دیگر کلی واژه و کلمات مشترک دارید، آنها که معرکه هستند ته نشین می شوند جایی در ذهن... آدمها برای خودشان واژه می سازند، گویا آنها را کشف می کنند و به نام خودشان ثبت می کنند و اگر تو از دهان کس دیگری بشنوی تازه متوجه می شوی که این واژه مال او نیست و مال دیگری است و به قول معروف حق کپی رایت را رعایت نکرده است، کاش جایی بود آدمها واژه هایشان را به نام خودشان ثبت می کردند برای همیشه و تا ابد می ماند...

viran — Wed, 14 Jan 2009 08:09:18 GMT

آخرین لحظه های حضورت را فراموش نخواهم کرد، آخرین شب دیدارمان را که همان اولین شب هم بود، آخرین حرفها و صحبتهایمان را فراموش نخواهم کرد، آخرین شبی که صدایت را شنیدم نیز، آخرین واژه ها را حتی و آخرین عشقبازی ها را ، آخرین نگاهت را هنوز به یاد دارم، آخرین لبخندت حتی باورت نمیشود آخرین لباسی که بر تن داشتی..
آخرین ها ماندگار می شوند برای آدمها ... آخرینها ته نشین می شوند، آخرین ها جای خودشان را پیدا می کنند و می مانند، آخرینها گاهی آنقدر عمیق اند که میشوند اولین ها و باز می شوند آخرین ها...

viran — Wed, 14 Jan 2009 08:06:18 GMT

دیشب یک هو دلم برای همه چیز تنگ شد، دلم یک هو هوایی آدمهایی را کرد که هزار سال دیگر ازشان هیچ خبری ندارم، دیشب انگار یکی مرا پرتاب کرد میان مشتی از خاطراتی که دیگر هیچ حسی ندارم بهشان، دیشب کسی درون من بود که من نبودم، کسی بود که شاید هیچوقت این گونه ضجه نزده بود در تنهایی اش و این چنین دلش نمیخواست همه چیز را بالا بیاورد و یک نفس بکشد و دوباره شروع کند، دیشب من نبودم، کسی بود ورای من، هر چه بود دوستش داشتم، حتی زمانی که داشت ضجه میزد و با تمام وجود بدنش را مچاله کرده بود و صدایش را خفه و نمیخواست صدای ضجه هایش جز خودش و چهاردیواری اطاقش کسی بشنود.. باز هم دوستش داشتم، گویا کسی درون من داشت پوست می انداخت، کسی داشت جایش را با من عوض می کرد، دیشب گویا آدمی جدید در من متولد شد...